Althorion's Blog

Konfiguracja klawiszy multimedialnych - Fluxbox

2010-03-27T11:24:00.004+01:00

W poprzednim poście wspomniałem, że można pod Linuksem dowolnie skonfigurować przyciski multimedialne, nie przejmując się zdaniem producenta na temat tego, co powinny one robić. Dzisiaj pokażę, jak to zrobić pod Fluxboksem, środowiskiem z którego aktualnie korzystam.

1. Przygotowania
Na początek warto wiedzieć, jaki kod mają nasze klawisze multimedialne, aby móc im przyporządkować żądane akcje. Polecam w tym celu skorzystać z programu xev. Powinien się on zainstalować razem z serwerem Xów. Jego używanie jest proste. Uruchom go spod konsoli, po czym naciśnij przycisk, którego numer i nazwę chcesz poznać. Uzyskasz wynik zbliżony do tego (ten akurat pojawia się po puszczeniu przycisku):

Przy czym nas interesuje szczególnie trzecia linijka, zwłaszcza nazwa przycisku - tutaj XF86Back. Sprawdź w ten sposób i zanotuj wszystkie nazwy klawiszy, którym chcesz przyporządkować jakieś akcje.
Aha, może Ci się też przydać informacja o nazwach często wykorzystywanych klawiszy:
Alt - Mod1
klawisz z logiem Windowsa - Mod4
Pozostałe mają prawie zawsze takie same nazwy jak te używane na co dzień.

2. Akcje złożone
Warto wiedzieć, że we Fluxboksie możesz nie tylko przyporządkowywać działania naciśnięciom pojedynczych klawiszy, ale także ich układom - naciskanych symultanicznie (tak jak w większości cywilizowanych programów) lub łańcuchowo (jak np. w Emacsie). Te pierwsze zapisuje się pisząc nazwy oddzielone spacjami:
<przycisk 1> <przycisk 2> ...
Dla skrótów łańcuchowych (ktoś naprawdę uważa je za wygodne?) używamy plusa:
<przycisk 1> + <przycisk 2> ...

3. Edycja konfiguracji
Teraz wiesz, jak zapisywać żądane kombinacje klawiszy, brakuje Ci tylko informacji, gdzie to zrobić i jak skojarzyć z określoną akcję.
Plik odpowiedzialny za konfigurację to ~/.fluxbox/keys. Sama zaś jego składnia wygląda następująco:

Jakie są te polecenia Fluxboksa?
Exec <komenda> - powoduje wykonanie w konsoli podanej komendy
Workspace <numer> - przełącza na wskazany pulpit
NextTab, PrevTab - przełącza na następną/poprzednią zakładkę w obecnej grupie
NextWindow <liczba>, PrevWindow <liczba> - przełącza do następnego/poprzedniego okna, gdzie <liczba>:
1 - pomiń zakładki
2 - pomiń zablokowane okna
4 - pomiń zasłonięte okna
Można korzystać z dowolnego złożenia tych parametrów sumując odpowiadające im liczby.
NextWorkspace, PrevWorkspace - następny/poprzedni pulpit
RightWorkspace, LeftWorkspace - następny/poprzedni pulpit
Close - zamyka okno
KillWindow - odpowiednik xkill
Minimize - minimalizuje okno
ShadeWindow - przełącza okno w stan zasłonięty
StickWindow - przełącza okno w stan przyczepiony
ToggleDecor - włącza/wyłącza dekorację okna
ToggleTab - dodaje/usuwa okno z zakładek
Raise - przesuwa okno na sam wierzch
Lower przesuwa okno na sam dół
HorizontalIncrement, HorizontalDecrement - powiększa/pomniejsza okno o jedną jednostkę w poziomie (znak dla konsol, piksel dla wszystkich innych programów)
VerticalIncrement, VerticalDecrement - jw., tylko w pionie
MaximizeHorizontal - maksymalizuje okno w poziomie
MaximizeVertical - maksymalizuje okno w pionie
MaximizeWindow - maksymalizuje okno
SendToWorkspace <numer> - przerzuca okno na wskazany pulpit
NudgeUp, NudgeRight, NudgeDown, NudgeLeft - przesuwa okno w górę/prawo/dół/lewo
BigNudgeUp, BigNudgeRight, BigNudgeDown, BigNudgeLeft - jw., tylko szybciej
AbortKeychain - przerywa kombinację łańcuchową
RootMenu - pokazuje główne menu

4. Przykład

Minirecenzja - Microsoft Comfort Curve Keyboard 2000

2010-03-23T17:28:00.001+01:00

Około tygodnia temu zakupiłem nową klawiaturę (poprzednia, jakiś NoName o bliżej mi nieznanym pochodzeniu, uległa niestety zużyciu). Choć całe życie korzystałem ze zwykłych klawiatur (na zasadzie "byle by była tania"), o dużym skoku klawiszy i tradycyjnym układzie, postanowiłem zerwać z przyzwyczajeniami i wypróbować coś całkowicie innego - klawiaturę miękką i z ergonomicznym układem klawiszy. Mój wybór padł na Microsoft Comfort Curve Keyboard 2000, którą dostałem w Komputroniku za cenę niecałych 75 zł.

1. Wygląd:

Od Blog

2. Podstawowe informacje
Klawiatura jest przewodowa, podpinana przez USB. Jak widać na powyższym obrazku, jest lekko wygięta, choć układ klawiszy ma jak najbardziej standardowy (z Enterem normalnej wysokości i długim Backspace'em, dokładnie tak jak lubię). Jedyną różnicę stanowi dodatkowy przycisk Meta4 (ten z logiem Windowsa) za prawym Altem. Dodatkowo posiada dziesięć przycisków multimedialnych. Nie ma problemów z co najmniej pięcioma wciśnięciami jednocześnie (dla większej liczby nie sprawdzałem).

3. Wygoda
Na początku nie mogłem się przyzwyczaić do małego skoku klawiatury - używałem za dużo siły i po pewnym czasie zaczynały mnie boleć palce. Teraz jednak, po przeszło dwóch tygodniach użytkowania zaczynam sobie to cenić - można dzięki temu pisać szybciej. Bardzo dobrym pomysłem jest spłaszczenie prawej krawędzi Caps Locka, znacznie trudniej o przypadkowe naciśnięcie go. Klawisze chodzą miękko, cicho i przyjemnie.

4. Konfiguracja i przyciski multimedialne
Pod Windowsem klawiatura działa od razu po podpięciu ze wszystkimi swoimi dodatkowymi klawiszami. Sporą wadą jest jednak brak możliwości ich konfiguracji (w każdym razie ja nie znalazłem - producent nie dostarcza żadnych specjalnych sterowników a w standardowych jej nie widzę), co czyni je dość mocno bezużytecznymi. Tak naprawdę przydaje się pauzowanie utworu i, sporadycznie, zmiana głośności. Pozostałych (służących do wejścia na stronę domową, otwarcia klienta poczty, kalkulatora [sic] czy jako przyciski Poprzednia/Następna strona) nie użyłem ani razu. Pod Linuksem konfigurować trzeba ręcznie, za to wszystko chodzi tak, jak lubię.

5. Werdykt
To wygodna klawiatura, warta swojej ceny. Jeżeli nie potrzebujesz systemu makr, podświetlania przycisków czy innych bajerów, to znakomicie spełni ona swoją rolę. Przydałaby się jednak podstawka na nadgarstki i jakaś możliwość konfiguracji pod Windowsem...

Nowy pulpit - Fluxbox

2010-03-09T17:09:00.000+01:00

Przyznam się, że poprzednie środowisko (XFCE) mi się już trochę znudziło i zapragnąłem czegoś lżejszego. Choć czyste i proste WMy w stylu Awesome'a mają swój klimat, to jednak mnie osobiście ich ascetyczność trochę przeszkadza. Wybór padł więc na Fluxboxa. Łączy on wysoką szybkość (choć taki OpenBOX akurat u mnie jest szybszy, co zresztą jest dziwne - różnica w prędkości działania tej dwójki powinna być pomijalna i niezauważalna) z dużą wygodą i możliwościami rozbudowanej konfiguracji. Ma on zarówno własny autostart (nie lubię zaśmiecać .xinitrc) jak i własny pasek zadań (bardzo funkcjonalny i dość minimalistyczny). Obsługuje skróty klawiaturowe wraz ze specjalnymi klawiszami znanych z rozbudowanych klawiatur i laptopów, pozwala łatwo zarządzać oknami (można wybierać, jak mają się zachować przy starcie - na którym pulpicie i w jakiej wielkości się pojawić), potrafi korzystać z pseudoprzezroczystości.

Efekt wygląda następująco:

Od zrzuty pulpitu

Styl Fluxboxa to Intuition, oprócz tego używam Conky do wyświetlania zużycia zasobów systemowych i xcompmgr dla pełnej przezroczystości.

PS:
Oprócz mnie także mój znajomy z bloga TomahawkBLOG postanowił skorzystać z Fluxboxa. Efekty jego pracy możecie zobaczyć tutaj.

ROT13

2010-02-26T19:33:00.004+01:00

W poprzednim moim wpisie (recenzji Mass Effecta 2) zamieściłem spojler zaszyfrowany ROT13. Co to takiego i do czego się może przydać?

Na pewno przynajmniej raz, gdy pisaliście na forum albo na liście dyskusyjnej, zechcieliście zamieścić fragment tekstu "nie dla wszystkich". I nie chodziło o tekst przeznaczony dla jednej osoby (wtedy lepiej wysłać PW czy e-mail), ale raczej dla grupy osób. Idealnym przykładem są spojlery dotyczące fabuły książki czy gry komputerowej - z jednej strony są niezbędne gdy omawia się dzieło, z którego pochodzą, z drugiej jednak mogą one zepsuć zabawę osobom, które jeszcze nie miały przyjemności się z nim zapoznać. Czasami twórcy forum udostępniają specjalny system ukrywania treści, ale nie zawsze możemy lub chcemy z tego skorzystać. Co wtedy zrobić?

Bardzo dobrym pomysłem jest zaszyfrowanie wiadomości. W ten sposób nie da się jej przeczytać przypadkiem, nie rzuca się w oczy. Z drugiej jednak osoby które chcą się do niej dostać nie powinny mieć z tym problemów. Pierwszym pomysłem, jaki można zastosować jest zapisanie wiadomości wspak. Ma to jednak tę wadę, że niektóre osoby potrafią taki tekst rozszyfrowywać odruchowo (sprawdź się!):

?ćatyzcezrp ąj ybeż ,ćyżołw śełaisum ukłisyw elI .kapsw anasipan ćśomodaiw otO

Lepiej więc jednak szyfrować inaczej, choć też możliwie jak najprościej. A najłatwiejsze szyfry to szyfry monoalfabetyczne przestawne (omówię je zapewne dokładniej w którymś z kolejnych artykułów).

I takim jest też ROT13. Na czym on polega? Każdej literze, osobno dla małych i wielkich, przyporządkowujesz literę przesuniętą w alfabecie angielskim (czyli - bez polskich znaków, ale za to z "q", "v" czy "x") o trzynaście. W przypadku, kiedy musiałbyś wyjść "poza alfabet" wracasz i liczysz od "a". I tak, dla przykładu, litera "B" staje się "O", "D" -> "Q" czy "N" -> "A".

Dlaczego o trzynaście liter akurat? Z bardzo prostego powodu. Alfabet angielski liczy sobie bowiem 26 liter. Każda wiadomość zaszyfrowaną ROT13 odszyfrowujemy więc... szyfrując ją jeszcze raz. Czyli:
ROT13(ROT13("tekst")) = "tekst"
Znacząco ułatwia to procedurę szyfrowania i deszyfrowania.

OK, teraz wiemy jak to działa. Jednak nikt nie będzie szyfrował ręcznie - za dużo roboty. Zaprzęgnijmy więc do pracy komputer.

Przykładowy kod w Pythonie:

Wybrałem Pythona ze względu na dość dużą przejrzystość kodu. Mam nadzieję, że wszystko widać wyraźnie i czytelnik bez większych problemów będzie wstanie przepisać powyższy program na swój ulubiony język.

Na koniec jeszcze ciekawostka, najkrótszy kod programu szyfrującego ROT13 jaki jestem w stanie sobie wyobrazić (program napisany w Perlu):

Mass Effect 2: minirecenzja w kilku punktach

2010-02-11T17:52:00.003+01:00

1. Jak wygląda?
Ogólnie rzecz biorąc - bardzo dobrze. Unreal Engine spisał się bardzo dobrze, animacja jest co najmniej poprawna (z małym wyjątkiem - o czym później), tekstury bardzo szczegółowe. Całość działa płynnie, bez zacięć. Postacie w czasie dialogów są przedstawione szczegółowo, żywo i płynnie gestykulują. Duży plus. Jednak ten idealny obrazek psują dwa szczegóły - animacja biegu bez broni wygląda, jakby brakowało w niej jednej klatki - postać w pewnym momencie dziwnie nadrabia prawą nogą. Drugi szczegół - absolutny brak fizyki cieczy. Animacja nalewania płynu z butelki do kieliszka... nie istnieje. Po prostu pojawia się on od razu na miejscu, nawet przez moment nie będąc w powietrzu. Wygląda to bardzo "niedzisiejszo".

2. Jak brzmi?
Na początek niespodzianka - BioWare wreszcie nauczyło się tak robić gry, żeby dźwięk działał na Asusach Xonarach (to druga ich gra, po Dragon Age'u, która nie robi z tym kłopotów). Miło. Dalej, dźwięki broni i otoczenia są poprawne - nic wyjątkowego, ale są dobrze dobrane i miło się ich słucha. Muzyka też jest na tyle niezła, abym jej nie wyłączał (choć jest dość monotonna, pojawia się też wiele fragmentów z poprzedniej części) - przynajmniej za pierwszym razem.

3. Jak się strzela?
Jeśli chodzi o strzelankową część gry, jest mniej-więcej tak, jak się spodziewałem. System osłon żywcem wzięty z Gears of War, nawet pod tym samym klawiszem (spacją) - i jest jednakowo denerwujący (postać ma tendencje przyklejać się do ścian w momencie, w którym chciałoby się przebiec obok nich na sprincie). Zmienił się system broni - zamiast dziesiątek różniących się nazwą i współczynnikami, do tego ulepszanymi przez gracza, wprowadzono po dwa, trzy rodzaje w każdym. Różnią się sporo, całą mechaniką strzelania (np. ogniem ciągłym czy seriami po trzy, pojemnością magazynka itp.). Chyba nawet jest lepiej.
Uważni czytelnicy, którzy grali w pierwszego Mass Effecta zwrócili pewnie uwagę na wspomnianą pojemność magazynka. No tak, wcześniej tego nie było, teraz, w ramach "postępu technologicznego" świata gry - jest. Wytłumaczenie nie najlepsze - mają to być systemy chłodzące broń i zapobiegające jej przegrzaniu się. Cóż, ja bym wolał mieć nieskończoną amunicję i czekać na schłodzenie się broni...
Zwłaszcza, że amunicji jest niemal tak mało jak w survival horrorach. Szczególnie do mojej ulubionej snajperki. Pierwszy model ma tylko 10 pocisków (słownie - dziesięć!) pojemności maksymalnej. Biorąc pod uwagę, że amunicję zdobywa się głównie na wrogach (pasuje do wszystkich typów broni) oraz że na wyższych poziomach trudności potrzeba jakiś trzech, czterech strzałów w głowę aby pozbyć się przeciwnika i to, że zebranie amunicji daje dodatkowy jeden pocisk do snajperki... Większość potyczek kończyłem waląc przeciwników z kolby. To naprawdę denerwujące...

4. Jak się rozmawia (czyli - elementy RPG)?
Dialogi trzymają tradycyjny, bardzo wysoki poziom - i to zarówno pod względem treści, jak i wykonania. QTE, których się tak bałem, mają zerowy poziom trudności - czas na reakcję jest wystarczająco duży, żeby odłożyć kubek z herbatą, złapać myszkę i kliknąć. Dla mnie, to dobrze. Nie, żeby dodawały coś do rozgrywki, ale to w sumie całkiem miły przerywnik. Rozwój postaci został zarżnięty i teraz tylko straszy - gra sporo by moim zdaniem zyskała, gdyby się go pozbyć - nie dodaje on głębi, tylko denerwuje.
Przejdźmy jednak do tego, co w RPGach najważniejsze, czyli fabuły. I tutaj mam parę zastrzeżeń:
!!!SPOJLER (ROT13)!!!

Wrfg fmpmngxbjn. Pnyn bf snohynean boenpn fvr qbbxbyn jreobjnavn v mqboljnavn mnhsnavn anfmlpu cbqxbzraqalpu - v gb wrfg snwar. Nyr jlgyhznpmravr grtb, qynpmrtb zhfvzl vpu jreobjnp, gb wrfg tybjar mntebmravr, whm gnx pvrxnjr avr wrfg...
Bq cbpmngxh - Furcuneq hzvren, tql Abeznaqvn mbfgnwr mnngnxbjnan cemrm avrmanal fgngrx. Wrtb mjybxv fn bqmlfxvjnar v wrfg ba cemljenpnal qb mlpvn - gb jfmlfgxb j pvnth zbmr cvrpvh zvahg tel. Avrsnwavr cemrqfgnjvbar v avp jynfpvjvr avr mzvravn. Cbgrz znzl mqenqr v ngnx an gnwan cynpbjxr onqnjpmn. Ynqavr, glyr mr avr jvrzl avp, cbmn glz, xgb oly mqenwpn - xbzh mqenqmvy? Qynpmrtb?
V jerfmpvr tybjal chaxg mjebgal j snohyr. Mnybtn Abeznaqvv cemltbgbjhwr fvr qb grfgbj hemnqmravn anjvtnplwartb boprw pljvyvmnpwv. Mr jmtyrqbj ormcvrpmrafgjn pmrfp mnybtv fvr rjnxhhwr. V gh mnpmlan fvr srfgvjny omqhe:
- tqmvr fvr rjnxhbjnyv? J chfgn cemrfgemra?
- ob an cebzvr jfmlfpl anenm ol fvr avr cbzvrfpvyv...
- n zbmr wrqanx? Jvrp pmrzh qb grw cbel zvryvfzl btenavpmravn memhgh qb gemrpu yhqmv?
- wnxv wrfg fraf rjnxhbjnavn JFMLFGXVPU bfbo mqbyalpu qb jnyxv?
- ab v qynpmrtb rjnxhhwr fvr mbyavreml, zrtn-ovbglxbj v vaalpu gnxvpu, wrqabpmrfavr mbfgnjvnwnp an cbxynqmvr gnx "avrmorqal" crefbary wnx cnavn cflpubybt pml xhpunemn?
- qynpmrtb fgngrx Movrenpml cbeljn mnybtr v AVR avfmpml fgngxh (j bqebmavravh bq cbpmngxh tel, tqmvr avfmpmly fgngrx v avr cbeljny mnybtv...)?
- nyob pubpvnm pmrzh avr mnovren grtb hemnqmravn anjvtnplwartb...
Hw, gb mnobynyb. Qb grtb fgbcavn, mr cbjnmavr zlfynyrz, mr gb wnxnf unyhplanpwn pml fra wrqarw m cbfgnpv.
Fnzb mnxbapmravr grm fvr avr gemlzn xhcl. Jvqmvzl ebw Mavjvneml yrpnplpu qb Qebtv Zyrpmarw. Nun... Wnx fvr qbjvrqmvryv b ebmjbwh mlpvn, fxbeb vpu mjvnqbjpn avr jlcryavy fjrw zvfwv? Zbtn gb jvrqmvrp orm avrtb? Jvrp pmrzh j btbyr tb olyb mbfgnjvnp? Bgjbemlp cemrxnmavx mr fjbwrw fgebal v ngnxbjnp... Ab v gr cemrxnmavxv fn gnz m wnxvrtbf cbjbqh. Mavjvnemr zvryv fvr fpubjnp j gnx tyrobxvz xbfzbfvr, mrol vpu manyrmvravr avr olyb zbmyvjr. Fgnzgnq zhfv fvr gebpur yrpvrp (glfvnp yng? zvyvba?)...

!!!KONIEC SPOJLERA!!!
Pochwalić jednak muszę twórców za to, że nasze działania z poprzedniej części naprawdę wpływają na świat, co chwila widzimy znane postacie i słyszymy w radio (???) nawiązania do naszych poprzednich czynów.

5. Jakie są ogólne wrażenia?
Mocno przeciętne. Gra jest chyba nawet słabsza od swej poprzedniczki, choć z drugiej strony - to bardzo solidna strzelanka (tylko ta amunicja...). Udało się też zachować magię jedynki, grę chcę się przechodzić raz po raz. Pozostaje tylko żałować, że nie ma możliwości jakiegoś prostego fabrykowania save'ów z ME1, aby móc łatwo sprawdzić "co by było gdyby", bez ponownego jej zaliczania.

Mass Effect 2 - włączamy angielski dubbing

2010-01-27T18:48:00.001+01:00

Z bliżej niepojętych przyczyn EA, wydawca Mass Effecta 2, postanowił nie dawać polskiemu nabywcy możliwości wyboru ścieżki dźwiękowej - musimy słuchać polskich głosów postaci. Irytujące? A jakże. Na szczęście da się temu całkiem łatwo zaradzić (gra automatycznie instaluje wszystkie potrzebne pliki dźwiękowe, nie daje tylko do nich dostępu - to się nazywa konflikt osobowości ;) ).

UWAGA!!!
Wszystko, co tutaj napiszę, robisz na WŁASNĄ odpowiedzialność. Nie, żeby to było jakoś szczególnie niebezpieczne, jednak może się okazać, że któremuś z patchy czy dodatków nie spodoba się to, co zrobiłeś (ale wtedy zawsze można odwrócić opisaną tutaj procedurę).

W <katalog z grą>/data znajdź plik sku.ini. Otwórz go i zmień napisy POL na INT (będą dwa takie).
W <katalog z grą>/BioGame/CookedPC znajdź plik BIOGame_POL.tlk i zmień mu nazwę na BIOGame_INT.tlk.

I to już wszystko. Po uruchomieniu gry będziesz miał angielskie głosy postaci z polskimi napisami.

PS.:
Wydaje się, że preloader i DLC są po angielsku. To pierwsze nie przeszkadza (ot, i tak się klika zawsze na to samo), z tym drugim postaram się jeszcze coś zrobić.

Mass Effect 2 - nadzieje i oczekiwania

2010-01-20T18:04:00.000+01:00

Dzisiejszy wpis będzie trochę nietypowy - ani o matematyce, ani o informatyce, ani o wydarzeniach najnowszych. Tym niemniej, uznałem że można sobie pozwolić na odrobinę prywaty i opisać swoje odczucia dotyczące chyba najgłośniejszej premiery pierwszego kwartału tego roku.

Na początek, chciałbym zaznaczyć, że pierwsza część Mass Effecta mi się nie podobała. Gra prezentowana jako "jeden z najlepszych RPGów ostatnich lat" (patrz chociażby okładka edycji rozszerzonej w Platynowej Kolekcji) miała z tym gatunkiem tyle wspólnego, co z przygodówkami. Może i jestem "oldschoolem", dla którego RPGi powinny być turowe i w rzucie izometrycznym, ale nawet najbardziej podstawowe cechy RPGów nie były zbytnio widoczne w tej grze. Rozwój postaci był kulawy, kilka opcji do wyboru, przy czym i tak punktów starczało prawie na wszystko, przez co wszystkie postacie danej klasy pod koniec były właściwie jednakowe. Interakcja z członkami zespołu - pozornie duża, często wygłaszają one komentarze dotyczące sposobu rozwiązywania questów... z których jednak nic nie wynikało. Poza jednym chlubnym wyjątkiem (Wrex) podkomendni szli za tobą jak w dym, zgadzając się na wszystko. Dialogi? Wolne żarty. Teoretycznie trzy opcje do wyboru, w praktyce - większość i tak odpalała tę samą opcję. Ponadto sposób skracania całej wypowiedzi do jednego słowa był tak nieprzewidywalny, że za pierwszym przejściem gry nie sposób właściwie odgadnąć, co za chwilę powie postać. Na plus trzeba jednak twórcom zapisać, że były bardzo dobre pod względem treści i znakomicie wyreżyserowane. To może chociaż była z tego Mass Effecta dobra strzelanka? Też nie. Jedyne, co wyszło, to system chowania się za osłonami. Cztery rodzaje broni (wśród nich, prawda, do wyboru naprawdę wiele modeli - te jednak różniły się tylko cyferkami i, tak naprawdę, wydawały się jednakowe), głupi przeciwnicy. Elementy taktyki pojawiają się dopiero na najwyższym poziomie trudności. Na wszystkich niższych najlepszą strategią jest zmiękczenie przeciwników biotyką i technologią, po czym rzucenie się frontalne i zalanie ich gradem ołowiu. Jakiekolwiek manewry oskrzydlające były samobójcze w zasadzie, gdyż brakowało koncentracji środków wymaganej do pokonania przeciwników. Bardzo przeszkadzał też brak hitboxów...
Mógłbym tak jeszcze długo. Ale wiecie co? Przeszedłem tę grę osiem razy. I nie żałuję ani minuty.

"Jedynka" miała bowiem w sobie niewytłumaczalną magię. W "dwójce" liczyłem na większą głębię i większą wolność. Sporą część moich złudzeń rozwiała jednak recenzja Mass Effecta 2 w CDAction. Postanowiłem wypunktować kilka rzeczy, które zmieniono wraz z moją wstępną opinią o nich. Zobaczymy, jak zmieni się ona po przejściu gry:

Więcej FPSa:
O ile się będzie dało ;). W sumie to i tak nie było RPG, więc niby nic nie tracę. Zobaczymy, jak wyjdzie.
Zmiana systemu osłon:
Szkoda. Wydawał mi się idealny, lepszy nawet od tego z Gears of War...
Do osłon i tarczy dochodzi jeszcze osobny pasek wytrzymałości psionicznej:
Starcia może wreszcie nabiorą trochę głębi.
Import postaci z poprzedniej części:
Co do tego mam szczególnie wielkie nadzieje. Jeśli twórcom uda się oddać konsekwencje naszych akcji w przekonywujący sposób - zaklaszczę uszami z radości. Jeśli nie wyjdzie, będzie to gwóźdź do trumny tej gry. Do wszystkich innych aspektów importu nie mam zastrzeżeń, bardzo dobrze że umiejętności się nie przenoszą bezpośrednio i cieszy mnie także fakt kontynuacji naszej renomy (współczynnik idealista / renegat).
Uproszczenie systemu dialogowego:
TAK, jednak się dało... Teraz już nawet one nie są turowe - zdarzać się mają lokalne odpowiedniki QTE (w wolnym tłumaczeniu "doskonały sposób na wkurzenie Althoriona koniecznością szybkiego naciskania kombinacji klawiszy w momencie, w którym chciałoby się na spokojnie podziwiać animację"). Oprócz tego, dyplomacja. Już w "jedynce" biedna (dwie równoznaczne umiejętności, wyróżnione kolorem na ekranie dialogowym, działające na zasadzie wszystko-albo-nic), w dwójce dobita - uniezależniona od umiejętności.
Uproszczony rozwój postaci:
To też się udało osiągnąć. Osobiście zamiast zmniejszenia dostępnych umiejętności + opcji ich restartu (a FUJ!), dałbym autorozwój niczym z Obliviona czy Dungeon Siege'a... Byłoby przystępnie i nie bolałoby fanów RPGów przy awansowaniu postaci.
DLC:
Mam tylko nadzieję, że mniej nachalne od tych z Dragon Age'a...

Podsumowując - spodziewam się strzelanki z odpadkami z RPGa (przynajmniej przestali udawać), doskonałymi cut-scenkami i dialogami (w końcu to gra Bioware) i systemem rozgrywki uproszczonym tak, aby nawet orangutan mógł sobie z nim poradzić (co nie jest wadą, o ile nie będzie udawać niczego głębokiego - odmóżdżyć się też czasem trzeba). Jeżeli do tego dojdzie dobra fabuła i nie ucieknie gdzieś ta magia pierwszej części - mogę ją ukończyć więcej razy niż jej poprzednika. Ba, może nawet Arcanum aktualnie królujące z wynikiem 12 "przejść" zostanie zagrożone...

Co redaktorzy Onetu wiedzą o Linuksie?

2010-01-16T18:10:00.000+01:00

Przeglądając Internet natrafiłem na Onecie na artykuł o dość ciekawym tytule - "Dlaczego Linux nie wyprzedzi Windowsa?". Liczyłem na sensowne porównanie modelu rozwoju obydwu systemów, jakieś prognozy, może może wywiad z jakiś przedstawicielem dużej firmy komputerowej. Napotkałem jednak stek bzdur. Nie byłbym sobą, gdybym nie skomentował co ciekawszych wypowiedzi.

Instalacja nowej wersji systemu zawsze przyprawia mnie o dreszczyk emocji. Nigdy nie mogę być pewien, czy karta sieciowa zadziała, a rozdzielczość monitora będzie poprawna. Obsługa dźwięku i usypiania systemu to loteria. Od kilku lat zawsze wygrywam, ale kiedyś musi być ten pierwszy raz.
Skąd ten stres? Mam Linuksa.
Wychodzenie z domu też przyprawia mnie o dreszczyk emocji. Nigdy nie mogę być pewien, czy nie zostanę napadnięty, albo dostanę upadającą doniczką. Rabunek to loteria. Od kilku lat zawsze wygrywam, ale kiedyś musi być ten pierwszy raz.
Wyraźnie widać, że autorowi artykułu wszystko działa, ale "może przestać". Tak, to zdecydowanie celny argument...

Główne problemy z tym systemem, zarówno z jądrem jak i poszczególnymi dystrybucjami, to brak konkretnych planów na przyszłość i zależność sterowników od jądra.
Z planami na przyszłość się częściowo zgodzę (należy bowiem zauważyć, że brak planów oznacza powolną ewolucję, a więc przewidywalność platformy - co jest zaletą dla twórców oprogramowania, gdyż wiedzą czego się spodziewać i mają pewność, że ich programy nie przestaną działać wraz z nową wersją; osoby które przesiadły się na Vistę zaraz po jej premierze wiedzą, o czym piszę), natomiast "zależność sterowników od jądra" to bzdura totalna - widział ktoś kiedyś sterowniki NIE zależne od jądra? Jak miałoby to działać i co robić?

Wsteczna kompatybilność nie zawsze jest zapewniona, więc producentom może się nie opłacać pisanie sterownika dla grupki niechętnych do płacenia użytkowników.
Prawda, kompatybilność wsteczna dla sterowników nie zawsze jest zapewniona. Jednak w takim Windowsie sytuacja jest gorsza, tam jest ona zawsze NIE zapewniona...

Zwykłego użytkownika może przerażać ilość dostępnych wersji systemu. Prawie każda jego część jest tworzona przez samodzielną grupę programistów, którzy działają zupełnie oddzielnie.
Mam rozumieć, że zdaniem autora w Microsofcie za wszystko odpowiada jeden i ten sam zespół?

Programiści przez długi czas uważali, że tworzenie nakładek na istniejące programy to dobre rozwiązanie. Przykładowo program odtwarzający plik dźwiękowy wykorzystując gotowy serwer dźwięku. Interfejs graficzny jest kolejnym programem. Niestety pociąga to za sobą uzależnienie od innych twórców oraz problemy w komunikacji. Programiści nie są w stanie przewidzieć kto będzie korzystał z ich rozwiązania, więc zaprojektowanie sensownej komunikacji graniczy z cudem. Istnieje również ryzyko, że jeden z programów pośrednich zmieni tryb pracy albo przestanie być rozwijany.
Ten "cud" udał się jakoś za każdym razem. Pewnie ze względu na istnienie pewnych standardów, mówiących co i jak ma działać (można to rozumieć tak, jak pewną unifikację przepisów ruchu drogowego na świecie - choć są różne, to jednak standardem jest to, że czerwone światło na skrzyżowaniu zakazuje na nie wjazdu itd.). Zmiana trybu pracy nie wpływa na standardy, wszyscy się będą dalej doskonale dogadywali. Program, który przestanie być rozwijany nie przestanie magicznie działać, poza tym - będą dostępne jego źródła umożliwiając jego konieczne (?) zmiany. Nikt tutaj nie wynajduje na nowo koła i nie forsuje swoich rozwiązań (w odróżnieniu od Microsoftu).

Pewien początkujący użytkownik Linuksa zapytał na forum jak uzyskać dostęp do plików na prawach administratora. Odpowiedź składała się z dwóch słów: "man sudo". Niestety pytający uznał to za obrazę. Administratorzy i programiści udzielający się na forum nie mogli zaś pojąć, że ktoś nie wie gdzie należy wpisać tę komendę.
Skoro nie wiedział, gdzie wpisać, to jak i po co chciał uzyskać dostęp administracyjny? A odpowiedź jest wystarczająco zwięzła. Można by zapewne przekopiować treść podręcznika, ale po co - każdy ma taką samą.

Środowiska sympatyzujące z tą ideologią (wolnego oprogramowania - przyp. red.) wprowadzają wiele licencji korzystania z programów. Wbrew pozorom im bardziej są one otwarte tym większe niebezpieczeństwo niosą.
Na przykład jakie? Tego już nam, niestety, autor nie wyjawia.

Nawet gdyby Linux posiadał dokładny plan rozwoju, a jego ewolucja przebiegałaby znacznie rozsądniej, to i tak nie przegoni Windowsa z powodu swojej filozofii. Gdyby Microsoft uznał, że w Linuksie rozwiązano jakiś problem lepiej, może go po prostu skopiować. Niestety nie działa to w drugą stronę – Windows nie jest otwarty, więc kopiowanie jego rozwiązań jest znacznie trudniejsze.
Autor sugeruje, że Microsoft mógłby złamać prawo licencyjne i zacząć brać co mu się podoba. Oznacza to jedną z dwóch rzeczy - albo uważa giganta z Redmond za stojącego ponad prawem, albo nie zna treści licencji o których pisze przeszło połowę swojego artykułu.

Podsumowując, artykuł sprawia wrażenie napisanego przez osobę, która coś tam słyszała, trochę przeczytała, a większość wymyśliła. Zwykłemu blogerowi takie rzeczy się wybacza, jednak od Onetu, jednego z liderów polskiego Internetu, oczekuje się jednak czegoś więcej.

Instalujemy Archa - część 4

2010-01-09T16:24:00.003+01:00

Teraz zajmiemy się instalacją środowiska graficznego. Wybór jest kwestią bardzo osobistą i to, co podoba się jednemu, nie musi podobać się drugiemu. Dlatego przedstawię wszystkie środowiska i kilka co popularniejszych managerów okien. Kolejność - z grubsza od najcięższych i najbardziej rozbudowanych po najmniejsze i najlżejsze.

UWAGA! Jako że wszystkie polecenia w tej części wymagają uprawnień roota, darowałem sobie dopisywanie # przed każdym z nich. Potraktuj to jako ustawienie domyślne ;)

I ŚRODOWISKA GRAFICZNE
1. KDE SC (wcześniej KDE)

Od środowiska graficzne

Środowisko o największym potencjale i największej dynamice rozwoju. Wciąż dochodzą nowe funkcje, programy się zmieniają. Może być trochę niestabilne. Wyposażone we wszystkie potrzebne oprogramowanie, w tym takie perełki jak Amarok (rozbudowany odtwarzacz muzyki) czy Kate (mój ulubiony edytor tekstu). Zasadniczo ciężkie, pełne dodatków i animacji, przy odrobinie wysiłku można je przerobić na bardziej minimalistyczne.
Można instalować bezpośrednio z repo Archa (jak pozostałe tutaj wymienione), ale osobiście proponuję dodać repozytoria KDEmod i instalować z nich. Są częściej aktualizowane, a same pakiety - lepiej pocięte (umożliwia instalowanie dokładnie tego, co potrzebujemy). Jeżeli tego jeszcze nie zrobiliśmy (zalecałem to w części poprzedniej):

nano /etc/pacman.conf

I dopiszmy:

[kdemod-core]
Server = http://chakra-project.org/repo/core/(ARCHITEKTURA)/

[kdemod-extragear]
Server = http://chakra-project.org/repo/extragear/(ARCHITEKTURA)/

Gdzie za architekturę wstawmy i686 dla systemów 32-bitowych i x86_64 dla 64-bitowych.
Sama instalacja zaś to wydanie polecenia:

pacman -Sy kdemod

2. GNOME

Od środowiska graficzne

W chwili obecnej bodaj najbardziej popularne ze środowisk. Posiada duże możliwości konfiguracyjne, można na przykład sprawić, że będzie wyglądało jak MacOS. Doskonale integruje się z aplikacjami napisanymi przy użyciu biblioteki GTK, takimi jak Firefox czy OpenOffice.
Instalacja:

pacman -Sy gnome{,-extra}

3. XFCE

Od środowiska graficzne

Kiedyś środowisko mające być "lżejszym GNOMEm", teraz trochę się rozrosło. Jest wolniej rozwijane, za to posiada kilka funkcji, których nie ma jego "starszy brat", jak na przykład obsługa prawdziwej przezroczystości (GNOME musi się wspomagać Compizem). W chwili obecnej moje podstawowe środowisko pracy.
Instalacja:

pacman -Sy xfce4

4. LXDE

Od środowiska graficzne

Najmłodsze wśród środowisk graficznych, idealne na starsze komputery. Obsługuje minimum funkcji potrzebnych każdemu użytkownikowi (acz nic nie stoi na przeszkodzie, aby zainstalować programy mające więcej opcji). Bardzo szybkie.
Instalacja:

pacman -Sy lxde gamin openbox

II MANAGERY OKIEN
1. Fluxbox

Od środowiska graficzne

Manager lekki i łatwo konfigurowalny. Domyślnie wyposażony w pasek zadań. Oferuje lepsze wsparcie od Openboxa (i innych *boxów).
Instalacja:

pacman -Sy fluxbox

2. Openbox

Od środowiska graficzne

Bardzo zbliżony pod względem użytkowym do Fluxboxa. W odróżnieniu od niego nie ma paska zadań, można doinstalować samemu taki, jaki się chce.
Instalacja:

pacman -Sy openbox

3. DWM

Od środowiska graficzne

Absolutnie minimalistyczny. Wszystko, czego potrzebujesz będziesz musiał napisać sobie sam. Za to nie ma praktycznie wymagań sprzętowych i zajmuje bardzo mało miejsca. Konfiguruje się przez edycję kodu źródłowego, dlatego lepiej go skompilować samemu niż instalować z pakietów. Jeśli jednak ktoś chce:

pacman -Sy dwm

Instalujemy Archa - część 3

2009-12-31T10:15:00.006+01:00

Mamy już zainstalowany nasz system, jest on jednak trochę... "goły". W tej części poradnika dokonamy wstępnej konfiguracji i przygotujemy wszystko do instalacji środowiska graficznego (omówionej w następnej części).

Uruchamiane systemu
Proste - po włączeniu komputera wybieramy z menu GRUBa (naszego bootloadera) pozycję Arch Linux i czekamy aż wystartuje. Potem musimy się zalogować. Na razie nie mamy konta użytkownika, więc w polu login wpisujemy root, w polu password - hasło które podaliśmy przy instalacji (nic nie będzie widać, aby nikt nie podejrzał nam naszego hasła ani jego długości).

Dodatkowe repozytoria
W Archu to nie problem - wszystkie potrzebne oprogramowanie jest dostępne w repo Extra, jednak może się zdarzyć, że będziemy chcieli czegoś więcej, na przykład jesteśmy miłośnikami środowiska KDE i chcemy skorzystać z projektu KDEmod. Musimy wtedy zedytować domyślną listę repozytoriów:

# nano /etc/pacman.conf

i dopisujemy odpowiednie linijki na końcu - w podanym przeze mnie wypadku będzie to:

[kdemod-core]
Server = http://chakra-project.org/repo/core/(ARCHITEKTURA)/

[kdemod-extragear]
Server = http://chakra-project.org/repo/extragear/(ARCHITEKTURA)/

Zamiast (ARCHITEKTURA) wpisujemy swoją arch. systemu, czyli i686 dla 32-bitowych i x86_64 dla 64-bitowych.
Od razu mała uwaga - znak "#" przed poleceniem oznacza, że dane polecenie trzeba wykonać z uprawnieniami administratora - czyli z konta roota albo korzystając z sudo (o tym napiszę później w tej części). Przeciwieństwem jest "$" - wtedy stosujemy zwykłe konto użytkownika i nie wpisujemy sudo.

Aktualizacja
Jest to procedura, którą powinniśmy powtarzać dosyć często - proponuję nie rzadziej niż raz w tygodniu. Sprowadza się ona do wydania polecenia:

# pacman -Syu

które jest skrótem od

# pacman --sync --refresh --sysupgrade

Konto użytkownika
Nie powinno korzystać się z Linuksa z konta roota, jest to i niebezpieczne, i niewygodne. Załóżmy więc konto użytkownika, z którego będziemy korzystać:

# useradd -m -G users,audio,lp,optical,storage,video,wheel,power -s /bin/bash (NASZ LOGIN)

Jeśli nie chcemy, aby użytkownik miał dostęp do funkcji administracyjnych, usuńmy wheel z listy. Działanie pozostałych grup wydaje się oczywiste (w razie potrzeby - pytać w komentarzach)...
Wydaje się, że takie rozwiązanie jest niewygodne - trzeba by się przełączać na roota za każdym razem, kiedy mielibyśmy wykonywać jakąś czynność administracyjną (np. instalację programów). Na szczęście jest jednak sudo - polecenie, które wydane przed innym rozkazem umożliwia nam jego wykonanie z pełnymi uprawnieniami.
Czyli, na przykład zamiast przelogowywać się i wpisywać:

# pacman -Syu

Moglibyśmy zrobić coś takiego:

$ sudo pacman -Syu

Proste, prawda?
To teraz to skonfigurujmy. Jeśli wybrałeś przy instalacji pakiet sudo, jak polecałem, to nie musisz go teraz ściągać. Jeśli nie:

# pacman -S sudo

Teraz wydaj polecenie:

# EDITOR=nano visudo

Dopisz na końcu otwartego pliku linię:

(TWÓJ LOGIN)   ALL=(ALL) ALL

Dźwięk
Możemy tutaj skorzystać z kilku serwerów dźwięku, z których najlepszymi i najpopularniejszymi są ALSA i OSS. Według mnie, ten drugi zapewnia lepszą jakość dźwięku, i od niego polecam zacząć. Jeśli nie zadziała (co czasem mu się może zdarzyć), wtedy zainstalujemy ALSĘ.

# pacman -S oss
# /etc/rc.d/oss start
$ osstest

Jeśli wszystko pójdzie dobrze, usłyszymy melodię (całkiem ładną, nawiasem mówiąc). Dopiszmy wtedy do pliku /etc/rc.conf:

# nano /etc/rc.conf

w dziale MODULES:

MODULES=( ... !soundcore ... )

i w dziale DEAMONS:

DEAMONS=( ... oss ...)

tak aby uruchamiał się przy starcie.
A jeśli nie działa? To spróbujmy ALSĘ
Deinstalacja OSSa:

# pacman -Rsn oss

I instalujemy:

# pacman -S alsa-utils alsa-oss

(swoją drogą, to ostatnie polecenie można też było zapisać tak - pacman -S alsa-{utils,oss}).
Teraz mikser i włączamy kanały (zaznaczamy kursorami, naciskamy "M" tak, aby się odblokowały - będzie widać na dole):

$ alsamixer

W końcu testujemy dźwięk:

$ aplay /usr/share/sounds/alsa/Front_Center.wav

Jeżeli wszystko zadziałało, do pliku /etc/rc.conf do sekcji DEAMONS dopisujemy alsa.

Sterowniki do karty graficznej i XORG
Tutaj postępowanie zależy od tego, jaką kartę graficzną mamy.
Intel

# pacman -S xorg xf86-video-intel

Nvidia

# pacman -S xorg nvidia
# nvidia-xconfig

AMD/ATI
I tu są problemy. AMD nie lubi Linuksów i ich sterowniki zamknięte są na tyle słabe i niedziałające, że zostały wykluczone z repozytoriów Archa (tym niemniej można je zainstalować -> patrz tutaj). Zainstalujemy więc otwarte, którym może brakuje wielu funkcji, ale przynajmniej działają:

# pacman -S xorg xf86-video-radeonhd libgl ati-dri

I na tym zakończymy tę część. W następnej przyjrzymy się najpopularniejszym środowiskom graficznym i managerom okien i zainstalujemy jedno z nich.

Instalujemy Archa - część 2d

2009-12-30T11:51:00.000+01:00

To już ostatni rozdział części drugiej. Po jego zakończeniu będziemy mieli już zainstalowany system.

Wybieramy czwartą opcję z głównego menu instalatora (Select Packages):

Althorion's Blog

Konfiguracja klawiszy multimedialnych - Fluxbox

Minirecenzja - Microsoft Comfort Curve Keyboard 2000

Nowy pulpit - Fluxbox

ROT13

Mass Effect 2: minirecenzja w kilku punktach

Mass Effect 2 - włączamy angielski dubbing

Mass Effect 2 - nadzieje i oczekiwania

Co redaktorzy Onetu wiedzą o Linuksie?

Instalujemy Archa - część 4

Instalujemy Archa - część 3

Instalujemy Archa - część 2d

Instalujemy Archa - część 2c

Instalujemy Archa - część 2b

Instalujemy Archa - część 2a

Instalujemy Archa - część 1

Kolorowanie składni kodu na Bloggerze

LaTeX na Bloggerze

Hello World!